Robert Foryś

Sztejer
Początek

© 2023 WARBOOK Sp. z o.o.

© 2023 Robert Foryś

Redaktor serii: Sławomir Brudny

Redakcja i korekta: Word_Factor

eBook: Atelier Du Châteaux, atelier@duchateaux.pl

Projekt okładki: Hevi

Ilustracja na okładce: Jan Jasiński

ISBN 978-83-66955-45-5

Wydawca: Warbook Sp. z o.o.
ul. Bładnicka 65
43-450 Ustroń
www.warbook.pl

Prolog

Do Jego Ekscelencji Tajnego Radcy
hrabiego Hermana von Ansbach.

Jako sługa uniżony Waszej Wielmożności spieszę donieść o najnowszych i niespodziewanych wydarzeniach, jakie rozegrały się w dzień Zniebozstąpienia. Święto to w Torunium celebruje się hucznie przy dzwonach i procesjach, zawsze tłumnie, albowiem uroczystościom towarzyszą jarmarki, egzekucje przestępców, palenie wiedźm i topienie jawnogrzesznicy, słowem wszystko, co potrzebne ku rozrywce gawiedzi.

Tego dnia wszystko to zbladło jednako wobec zbrodni dokonanej na jednym z Ojców Protektorów. Ofiarą mordu padł nie kto inny, jak znany Ekscelencji Ojciec Iwo, który po wielokroć służył nam pomocą przy różnorakich sprawach, w tym tej najnowszej, dotyczącej wielkich kwot, jakie Hercogat Szwabii zainwestował w likwidację tutejszych cukrowni i warzelni. Na skutek tego krwawego i niefortunnego zdarzenia zmuszony jestem przejściowo wstrzymać zabiegi podjęte w Synodzie, a służące tej ważkiej i wielce korzystnej dla nas sprawie, choć mam świadomość, jak wielkie koszty ponieśliśmy dotychczas na łapówki i granty. Niestety dwieście tysięcy marek w srebrze, które przekazaliśmy Ojcu Iwo za pokierowanie pracą komisji, należy uznać za nieodwracalnie stracone. Mając na względzie owe niefortunne wydarzenia, proszę uniżenie Ekscelencję o przesłanie do poselstwa odpowiednio wysokich kwot, abym mógł, gdy ucichnie rwetes i zamieszanie, wznowić starania. Znając chciwość tutejszych włodarzy i ich zamiłowanie do zbytku, pewien jestem, że wkrótce doprowadzę sprawę do szczęśliwego zakończenia.

Pragnę uspokoić jednocześnie Tajną Radę i samego Hercoga, że mord dokonany na Ojcu Iwo nie ma związku z działaniami podejmowanymi przez nasze poselstwo w Torunium. Jak donoszą informatorzy, sprawcą zbrodni jest niejaki Vincent Sztejer, młody oficer Tropicieli Wiedźm. Ponoć poszło o pacholęta, które Ojciec Iwo przyjmował u siebie w pałacu, nie bacząc na płeć onych, lubo krzywdę, jaką dostojnik wyrządził swemu zabójcy, dokonując raptu na bliskiej mu osobie. Szczegółów nie znam, Tropiciele Wiedźm nie zwykli zdradzać swych sekretów.

Wszelako tamtej nocy na ulicach i dachach rozegrały się pościg i krwawe łowy za onym Sztejerem, bezskuteczne, jak wieść gminna niesie. Zbrodzień ów cudem jakimś, będąc chyba w opiece Najświętszej Pani, wydostał się z matni, kładąc licznie trupem swych towarzyszy z Siódmego Ostrza. Nim jutrznia oblała rdzawy bruk, przepadł niczym kamień w wodę. Nikt nie zna jego kryjówki, nikt nie wie, kiedy wypłynie i gdzie. Z pewnością nie usłyszymy o nim prędko, a jeśli już, to objawi się on w odległych stronach, gdzie nie dosięgną go długie ręce Ojców z Torunium.

Kończąc, dopraszam się łaski Waszej Ekscelencji i zapewniam o swym oddaniu dla Ciebie, Wielmożny Panie, i księcia Hercoga.

Wasz uniżony sługa

א

Miłość aż po grób

Co tu się stało?

Na twarzy Mustafy malowały się przerażenie i wstręt, a możecie mi wierzyć, nie istnieje wiele rzeczy na świecie, które są w stanie wstrząsnąć mym czarnoskórym druhem.

– Właśnie tego mamy się dowiedzieć, nie? – odezwał się Kuloodporny Klaus, mrużąc sprawne błękitne oko, podczas gdy to uszkodzone pod Mostarem zakrywała skórzana opaska.

Jako jedyny z nas wydawał się nieporuszony widokiem mężczyzn nadzianych na pale.

Pułkownik wykonał gest dłonią, w której brakowało dwóch palców.

– Sztejer, rusz łaskawie dupsko i rozejrzyj się.

– Czemu ja? – burknąłem z pretensją.

Klaus pochylił się w siodle i splunął przeżutym tytoniem pod kopyta srokacza, na którym siedział.

– Bo jesteś z nas wszystkich najbystrzejszy, czy taka odpowiedź satysfakcjonuje, kurwa, jaśnie pana?

Rzuciłem pułkownikowi mordercze spojrzenie, czym ten niespecjalnie się przejął.

– Pojadę z Vincentem – zaproponował Mustafa.

– Jak chcesz – rzekł Klaus i zawrócił kłusem do reszty chłopaków czekających na pobliskim pagórku.

Powstrzymując wymioty, dziabnąłem ostrogą boki klaczy; zwierzę z wyczuwalną niechęcią zagłębiło się w trupi las. Mustafa ruszył tuż za mną na swym karoszu.

Smród wystawionych na upał, spieczonych słońcem i gnijących zwłok zatykał nozdrza i usta. Wywracał zawartość żołądka. Kto wie, może niektórych z tych ludzi mogłem nawet poznać podczas licznych kampanii, jakie odbyłem, służąc w armii Szalonego Proroka.

Na wielu zwłokach dostrzegłem rany zadane ostrzem lub pociskami, u innych widziałem rozpłatane brzuchy, odcięte ramiona i zgruchotane czaszki. Ci ludzie akurat mieli szczęście. Oprawcy nanizali ich na pale, gdy byli już martwi. Pozostali mężczyźni wydawali się być cali i zdrowi, gdy spotkała ich ta straszliwa śmierć. Ich twarze zastygłe w cierpieniu przerażały do szpiku kości, mroziły krew w żyłach pomimo letniego upału.

Zatrzepotały skrzydła, rozległo się krakanie kruków i wron, gdy padlinożercy poderwali się ociężale w powietrze. Jeśli ktokolwiek obserwował to miejsce z okolicznych wzgórz, właśnie dostrzegł gromadę ptaków kołującą nad naszymi głowami.

– Musieli wpaść w zasadzkę – odezwał się Mustafa, łypiąc na trupy. – Choć nie mam pojęcia, jak to się mogło stać. Wzgórza i las są milę stąd, nie ma się tu gdzie ukryć. Jak mogli dać się zaskoczyć?

– Może nie zabito ich tutaj – odparłem, starając się nie otwierać ust z obawy, że połknę którąś z tłustych much. – Doliną wiedzie gościniec do Naftowych Miast, to dobre miejsce, aby przekazać wiadomość takim jak my. Nie zbliżajcie się, bo spotka was taki sam los.

Mustafa wydął usta w namyśle.

– To ma sens, choć nie jestem przekonany, czy emir weźmie sobie to ostrzeżenie do serca. Jego pozycja na tronie wciąż jest nieugruntowana, nie może puścić płazem czegoś takiego.

– Dlatego nas tu wysłał. Musi wiedzieć, z kim ma do czynienia, nim przeprawi się z armią przez Dunaj. To nie pierwsza grupa zwiadu, która przepadła na tych przeklętych wzgórzach.

Mój wzrok podążył ku gęstym borom na północy i jeszcze odleglejszym, zasnutym mgłą szczytom Wielkiego Sierpu. Na północy działo się coś niepokojącego, choć jak dotychczas dochodziły nas tylko strzępy wieści i pogłoski dostarczane przez kupców zajmujących się handlem naftą.

Mówiono o bestiach, które ponoć schodziły z gór wraz ze zmrokiem i mordowały mieszkańców wiosek, aby pożywić się mięsem i krwią. Nikt jednak nie potrafił opisać wyglądu onych potworów. Jedni twierdzili, że mają ludzkie sylwetki i błoniaste skrzydła niczym nietoperze, inni z kolei zarzekali się na wszystko, co święte, że to sprawka wilkołaków, co żyją w miejscowych borach, częstokroć podszywając się pod bartników.

Zwykłe to klechdy i bujdy, dobre, by opowiadać przy kufelku, gdy zawieja i trzaskający mróz uwiężą ludzi w górskich domostwach na długie tygodnie, zaś z mroku rozlega się zew polującego wilka. Jak żyję, nie widziałem człeka, który by przy pełni księżyca zrzucał skórę i zamieniał się w jakiegoś sierściucha.

Mężczyzn wokół nas nie zabiły pazury czy kły potworów, lecz ludzie, do tego dobrze zorganizowani i wyszkoleni. To z kolei kazało zadać pytanie, z kim będziemy mieć do czynienia, gdy armia Emira Prisztiny przekroczy Dunaj, by pobrać haracz od naftowych grodów na Wołoszy.

– Ktokolwiek to uczynił, zadał sobie sporo zachodu – powiedział Mustafa, jakby odgadł me myśli. – Musieli ściąć młodnik i obrobić pale, zwieźć tutaj zwłoki i jeńców. Na takie coś trzeba sporej grupy mężczyzn i wozy. Spójrz na koleiny, przyjechały załadowane, odjechały puste na północ. Niełatwo też jest skłonić żołnierzy, by zajęli się tak paskudną robotą, jaką jest nabicie tylu ludzi na paliki. Co innego nanizać jednego czy dwóch, ale pięć dziesiątek jak tutaj to zupełnie inna sprawa. Trzeba do tego takich, co nie unikają brudnej roboty.

Wypisz wymaluj jak my – pomyślałem smętnie, zgadzając się w pełni z Mustafą.

Hasan Pasza, nowy emir i następca Szalonego Proroka na tronie w Prisztinie, zgromadził na letnią wyprawę niemal trzy tysiące żołnierzy. Większość z nich kończyła właśnie budowę barek, którymi przeprawią się następnie na północny brzeg Dunaju. Wielka rzeka nawet w porze suchej jest szeroka i pełno na niej wirów. W nurcie mogą trafić się utopce czy szczękacze albo olbrzymie piranie zdolne rozpruć człowieka w kilka sekund. Przeprawa takiej ilości ludzi, koni, wozów ze spyżą, bronią i amunicją to spore wyzwanie nawet dla tak doświadczonej armii jak nasza. Wystarczy wywrotka choćby jednej barki i nieszczęście gotowe.

To miała być pierwsza wyprawa Hasana Paszy po śmierci Szalonego Proroka. Jeśli emir chciał utrzymać się na tronie dłużej niż jedną kampanię, nie mógł pozwolić sobie na błąd.

Zwykle Wołoszczyzna nie była głównym celem naszych najazdów. To raczej uboga kraina, a do tego słabo zaludniona. Niewiele tu miast, które można by złupić, a jak już są, to wielce warowne. Na miejscowych wieśniakach też się człek nie wzbogaci. Jak tylko jeden z drugim usłyszy wieści o zagrożeniu, bez żalu zostawia liche chałupki i czmycha na wzgórza porośnięte gęstym lasem bądź w góry.

Słowem, prymitywizm i bieda, nie to, co w słonecznej Helladzie, gdzie wojowaliśmy ostatnimi laty pod sztandarem dżihadu. Niestety po ostatniej wpadce, gdy dostaliśmy niezłego łupnia od Spartian, wyprawy na południe zostały wstrzymane. Walki o tron, które wybuchły po śmierci Szalonego Proroka, nie polepszyły sytuacji. Hasan Pasza zmuszony był do zwinięcia oblężenia Salonik, zaś Serbowie i Bułgarzy wykorzystali okazję, by odbić kilka pogranicznych twierdz, co nie poprawiało i tak gównianego morale w armii.

I właśnie owo morale umyślił sobie podnieść Hasan Pasza. W tym celu postanowił odbyć małą i koniecznie zwycięską wojenkę. Podzielona wewnętrznie Wołoszczyzna wydawała się idealnym miejscem do osiągnięcia celu, który sobie założył.

Pomysł emira nie spotkał się z wielkim entuzjazmem w jednostkach zaciężnych, gdzie służyła nasza drużyna. Walczyliśmy dla żołdu i łupów, nawet Mustafa, choć przecież był szczerym mahometaninem, nie wierzył w te bzdury o dżihadzie i nawracaniu niewiernych przemocą.

Za to brzęcząca moneta w srebrze była mile widziana przez wszystkich. Jedyną nadzieję na godny zarobek pokładałem w fakcie, że nasz ostatni prawdziwy najazd na Wołoszczyznę odbył się dobre kilka lat temu. Dość czasu, by miejscowi odbudowali spalone domostwa, nazbierali bogactw i dorobili się gromadek potomstwa, które trafi na targ niewolników w Prisztinie.

No i były jeszcze Naftowe Miasta. Za ich murami nie brakowało żywności, srebra i szlachetnych kamieni, zaś miejscowi patrycjusze przechadzali się w jedwabiach, ale znajdowały się one daleko na północy, u podnóża gór, i wcale niełatwo było się tam dostać.

Perspektywa wzbogacenia się poprawiła mi nieco nastrój, choć oblepiał mnie odór gnijących trupów. Podejrzewałem, że będzie trzeba nieco czasu i sporo wody z mydłem, aby pozbyć się tej nieprzyjemnej dolegliwości. Tę ostatnią przyjemność musiałem odłożyć do czasu, kiedy to znajdziemy jakąś karczmę.

Wróciliśmy na pagórek, gdzie oczekiwała nas reszta drużyny. Klaus wysłuchał mej relacji, mrużąc oko i trąc zarost kciukiem uszkodzonej dłoni. Pułkownik to rozsądny człowiek, dba o swych ludzi i nie zwykł narażać ich na zbędne niebezpieczeństwo. Nie spodobało mu się to, co usłyszał o tropie wiodącym na północ.

– Trzeba będzie to sprawdzić – powiedział z niechęcią i cmoknął na srokacza.

Ruszyliśmy kłusem ku ciemnej linii wzgórz i kryjącym się tam tajemnicom.

***

Karczma miała dwuspadowy dach, niewielkie okna i solidne ściany z dębowych bali postawionych na wysokiej podmurówce. Towarzyszące jej stajnia, obórka i kilka szop wyznaczały majdan, pośrodku którego znajdowała się studnia.

Zatrzymaliśmy wierzchowce jakieś dwieście kroków od zabudowań, na wypadek gdyby jakiś łachmyta mierzył do nas z rusznicy.

– Coś pustawo – zauważył Mustafa. – Nie widać stajennych ani koni, nawet gęsi nie kręcą się po obejściu.

– Dziwnie to wygląda – zgodził się Klaus, mrużąc oko. – Sztejer i Igła, sprawdźcie, co tam się stało.

Tym razem powstrzymałem się od narzekania. Po dwóch dniach w siodle i po spaniu pod gołym niebem chciałem jak wszyscy spędzić noc pod dachem, dobrze zjeść i napić się czegoś mocniejszego.

Podrapałem się po swędzącym karku. Może nawet wziąłbym kąpiel, o ile mają tam balię.

Igła wyciągnął rusznicę z kabury umocowanej przy siodle, sprawdził zamek i osadził kapiszon na panewce. Potem wykonał tę samą czynność z parą pistoletów, które trzymał w olstrach przy łęku siodła.

Gdy skończył przygotowania, ruszyliśmy ku zabudowaniom. Majdan powitał nas skrzypieniem żurawia chylącego się z wiadrem nad studnią, poza tym w obejściu panowała grobowa cisza.

Trzymając palce na spustach obrzyna, podjechałem do uchylonych wrót stajni. Zajrzałem do środka. Było tam pusto, żadnych zwierząt czy ludzi. Igła w tym czasie objechał podwórze z drugiej strony, gdzie stały obórka i chlewik. Popatrzyłem na niego, a on pokręcił głową przecząco.

Wyglądało na to, że moje nadzieje na suty posiłek z tutejszej kuchni diabli wzięli.

Zeskoczyłem z siodła i dołączyłem do Igły, gdy ten zajął pozycję przy wejściu do karczmy. Drzwi były solidne, jeśliby je zamknąć od środka, mogły dłuższy czas stawiać opór uderzeniom topora. Na szczęście nie było takiej potrzeby. Otworzyły się lekko, nawet zawiasy nie skrzypnęły, zapewne niedawno je smarowano. Na progu, zgodnie z miejscowym obyczajem, przybito podkowę. Tutejsi ludzie wierzyli, że żelazo posiada magiczne właściwości i odstrasza zło. Igła, który miał całkiem sporo na sumieniu, jakoś się nie zląkł. Nadepnął buciorem na podkowę i wszedł do sieni. Ruszyłem tuż za nim, nasłuchując i węsząc, ale żaden z wyostrzonych zmysłów nie dał mi powodów do niepokoju.

Wkroczyliśmy do obszernej sali z szynkwasem i szeregiem ław ustawionych wokół dwóch osobnych palenisk. Schody po lewej prowadziły na piętro. Pod sufitem zwisał drewniany kandelabr z uchwytami na lampy naftowe, ale na ten moment ktoś wszystkie je pozdejmował. Zostały za to regały ustawione za szynkwasem i kilka ciężkich kufrów, w których goście za opłatą przechowywali rzeczy. Igła zajrzał do wszystkich i posłał mi niepocieszone spojrzenie.

Ktoś wyczyścił karczmę z cennych ruchomości, zostawiając przedmioty trudne w transporcie lub te o małej wartości, jak dajmy na to gliniane ogarki ustawione na ławach.

Pocieszającym był fakt, że wciąż nie znaleźliśmy trupów. Zapewne karczmarz i jego bliscy wyjechali w pośpiechu, ale chyba liczyli się z możliwością powrotu.

– Może nie zabrali wszystkiego? – powiedział Igła i omiótł salę spojrzeniem bladych oczu.

– Rozejrzę się na górze, ty przeszukaj zaplecze – zaproponowałem.

Igła zniknął w przejściu za szynkwasem, a ja wszedłem po schodach na piętro. Odkryłem tam trzy izby z łóżkami, jak można się było domyślić, przeznaczone dla gości, którzy nie mieli ochoty spędzać nocy na ławach we wspólnej sali. Tutaj również dostrzegłem oznaki pospiesznej ewakuacji. Ktoś zostawił monetę, która wpadła mu w szparę między deskami podłogi, gdzie indziej znalazłem niedojedzony posiłek. Po larwach wijących się na jagnięcinie poznałem, że do opuszczenia karczmy doszło jakieś pięć, sześć dni wcześniej. Wróciłem na parter i zajrzałem do szafek, licząc, że odkryję tam coś do picia. Niestety i ta nadzieja okazała się płonna.

Igła wychylił się z zaplecza z rozczarowaniem malującym się na kościstej gębie.

– Zniknęło wszystko, co miało wartość – oznajmił smętnie. – Tak samo żarcie i napitek.

– Przynajmniej mamy dach nad głową i miejsce do spania, to już coś – pocieszyłem go. – Zawołam resztę. Jeśli dobrze kojarzę, Kudłaty wiezie w jukach gąsiorek z winem. To wcale nie musi być zły wieczór.

– Może i tak – mruknął Igła. Mrużąc blade oczy, rozejrzał się po karczmie. – Tylko czemu ktoś miałby opuszczać takie miejsce?

Odpowiedź na to pytanie niestety wciąż pozostawała tajemnicą.

***

Kudłaty niechętnie rozstał się z bukłaczkiem wina, twierdząc, że to wygrana w karty i szlachetny trunek w cenie złotego dinara za kubeczek, nie na nasze chamskie podniebienia. Oczywiście wybuczeliśmy go jeden przez drugiego i koniec końców ustąpił, choć przez dłuższą chwilę boczył się niczym panna, która straciła cnotę nie z tym, co chciała.

Jako pierwszy napił się Kudłaty, potem bukłaczek trafił do pułkownika, a ten przekazał go w moje dłonie.

Pociągnąłem łyczek wina, posmakowałem na języku i połknąłem. Nie powiem, było całkiem dobre, ale dupy nie urywało, gdy znało się cenę. No ale oczywiście pokiwałem głową z uznaniem, aby nie wyjść na prostaka. Sami wiecie, jak to jest z tym kosztownym winem.

Wręczyłem napitek barczystemu wojowi, który siedział po mojej prawej. Benedikt Haszek odłożył na bok bojowy cep, chwycił w wielkie łapska bukłaczek i wyżłopał więcej, niż wypadało. Na koniec pierwszej rundki trunek trafił w ręce wysokiego, chudego smutasa o długich, wypłowiałych włosach. Igła, jak nań wołali, wciąż się czymś zamartwiał, mrużył wodniste oczy, a do tego miał wkurwiający nawyk cmokania, gdy nad czymś rozmyślał.

Rzemyka, który był naszym tropicielem, nikt nie częstował, bynajmniej nie dlatego, że ten by odmówił. Co to, to nie, aż rwał się umoczyć usta, lecz zakaz wydany przez pułkownika był jasny. Rzemyk pod żadnym pozorem nie mógł tykać trunków czy grzybków, co rosną na olszynie, jeśli już o takich radościach mowa. Z jednym i drugim lubił bowiem przesadzać. Poza niewątpliwymi słabostkami i lichym wyglądem Rzemyk miał talent do odczytywania śladów i wspinaczki. Nie było drzewa, skałki czy wałów, którym by nie podołał, pod warunkiem że był w stanie, bo głowę do używek miał słabą jak dziewka.

Mustafa podziękował za trunek i bukłaczek znów trafił do Kudłatego. Alkohol zwykle poprawia nastrój, ale tym razem wszyscy byli markotni i cisi. Rozejrzałem się po twarzach, na które padał słaby blask ognia. Kudłaty podrapał się po łysej jak kolano głowie, Igła cmoknął z namysłem, podczas gdy Haszek i Rzemyk tylko gapili się wymownie w otaczające nas cienie. Mustafa ostrzył tulwar, spoglądając znacząco na pułkownika.

Czułem, że wszyscy oczekują, że Klaus wypowie się jako dowódca naszej małej drużyny.

Pułkownik ściągnął opaskę z twarzy i zaczął drapać się po ciemnym, zabliźnionym oczodole. Na ten widok poczułem się nieswojo. Nie chodziło tu bynajmniej o bliznę, choć ta prezentowała się paskudnie. Znałem Klausa od wielu lat – gdy zachowywał się w ten sposób, znaczyło to tyle, że ma do przekazania złe wieści.

Pułkownik odchrząknął i potoczył wzrokiem po naszych skupionych twarzach.

– Słyszeliście z pewnością pogłoski o oddziałach, które zniknęły na tych wzgórzach. Plotek nie dało się uniknąć… – Klaus umilkł i popatrzył w ogień. – To, co dzisiaj widzieliśmy, nie zdarzyło się pierwszy raz. W okresie ostatnich miesięcy nabito na pale trzy nasze chorągwie zwiadu. Co gorsza, utraciliśmy kontakt z garnizonem na Podgórzu. Kilka lat temu, podczas naszej ostatniej wyprawy na te ziemie, Szalony Prorok osadził w forcie kilkuset żołnierzy z Czwartej Kompanii Strzelców Bośniackich, którzy mieli zadanie pobierać myto od karawan przewożących naftę. Ostatnie wieści z garnizonu pochodzą sprzed niemal roku. Potem już nie dotarł do Prisztiny żaden posłaniec czy gołąb pocztowy. Przez to całe zamieszanie z Szalonym Prorokiem nie było czasu przyjrzeć się temu dokładniej. Sami wiecie, mieliśmy ważniejsze sprawy na głowie. Teraz jednak, gdy Hasan Pasza został emirem, postanowił się dowiedzieć, co stało się z garnizonem.

Klaus wykrzywił kąciki ust.

– Tak więc, chłopcy, mamy znaleźć odpowiedź. Taki otrzymałem rozkaz. Nie wiemy, kim są nasi wrogowie. Być może któryś z Hospodarów wyhodował sobie tak wielkie jaja, by wymordować naszych ludzi i wystawić ich zbezczeszczone zwłoki jako ostrzeżenie. A może to być coś innego. Aby się tego dowiedzieć, musimy dotrzeć na Podgórze i wybadać, co się stało z Czwartą Kompanią. Kilkuset zaprawionych w bojach weteranów nie mogło zniknąć ot tak. Niestety po dzisiejszym dniu mam co do ich losu jak najgorsze przeczucia.

– Jest nas tylko siedmiu – zauważył Kudłaty. – Co niby mamy z tym zrobić?

– Emir ma nadzieję, że uda nam się dotrzeć dalej niż większym oddziałom, które wpadły w zasadzkę. Pomysł jest taki, że zatrudnimy się jako strażnicy karawany wożącej naftę z Podgórza. Kilkanaście wiorst stąd znajduje się warowne miasto Posti. Tamtejszy władyka kontroluje pobliską dolinę i wiodący nią gościniec. Żaden kupiec nie przejdzie tamtędy bez uiszczenia myta. Władyka nazywa się Piotr Tira, niegdyś służył w armii Szalonego Proroka. Potem, jak to mówią, poszedł na swoje, założył kompanię najemników i przeniósł się na Multany.

Klaus potarł zarost na szczęce. Byłem pewien, że właśnie rozważa, ile może nam powiedzieć.

– Jak słyszałem – ciągnął pułkownik – z początku podnajmował się ze swym oddziałem w wojnach, które toczyli między sobą Hospodar i Naftowe Miasta. Na skutek tych walk Multany rozpadły się na wiele drobnych państewek. Posti było jednym z takich nowo powstałych księstewek. Tamtejszy wojewoda imieniem Stefan miał duże ambicje, obwołał się księciem i umyślił sobie, że podbije okoliczne ziemie, aż po Wielki Sierp. W tym celu zatrudnił Piotra Tirę i jego kompanię. Nie mając dużych ilości srebra na zbyciu, ofiarował kapitanowi najemników rękę własnej córki. Stefan i Piotr Tira wspólnymi siłami opanowali całą dolinę Angres i przymusili kilku okolicznych perkułabów do poddania zamków i miasteczek. Wszystko szło zgodnie z planem Stefana, aż do momentu gdy Szalony Prorok wkroczył z armią na Wołoszczyznę. Wtedy to Piotr Tira zdradził teścia podczas bitwy, a następnie uwięził go w lochu, gdzie stary długo nie pociągnął. Oficjalnie przeziębił się i padło mu na płuca. Nikt jednak nie miał wątpliwości, kto stał za śmiercią księcia Stefana.

Pułkownik odkaszlnął i splunął w płomienie. Gdzieś pod powałą dmuchał i świstał wiatr, jakby kto grał na dudach, jeno po gorzale.

– Szalony Prorok zatwierdził Piotra Tirę na stanowisku władyki Posti, a ten zobowiązał się służyć mu wojskiem i płacić trybut. Układ przetrwał zmianę na tronie w Prisztinie. Z tego, co mi wiadomo, nasz emir zna pana Tirę jeszcze ze starych czasów. Obaj służyli podczas kampanii bośniackiej. Gdy dotrzemy do Posti, czeka tam nas gościna i przydział do karawany zmierzającej na północ.

Po tych słowach zapadła cisza, tylko pijany dudziarz świstał w szparach pod powałą.

– Muszę do wygódki – mruknął Klaus. Wstając, zabrał bandolet z krócicą i bagnet, po czym pokuśtykał na zewnątrz.

Powiadają, że pierwszą zasadą każdego najemnika jest walczyć po wypłacalnej i koniecznie zwycięskiej stronie. Wszystko to prawda. Istnieje też inna, równie ważna zasada, o której się rzadko wspomina. Zawsze, ale to zawsze, należy mieć przy sobie broń, gdy człowiek udaje się do sracza.

Niby drobiazg, ale w naszym fachu szczegół potrafi stanowić różnicę między życiem a śmiercią. Iluż to dobrych chłopaków zapomniało o tej złotej maksymie i dało się załatwić, siedząc z wypiętym tyłkiem w wygódce.

– No to jesteśmy w czarnej dupie – mruknął Mustafa, drapiąc się po szyi. – Czy tylko ja mam wrażenie, że Hasan Pasza wymyślił sobie dobry sposób na pozbycie się problemu, nie brudząc sobie przy tym rąk?

Jedno spojrzenie na strapione oblicza towarzyszy przekonało mnie, że nie tylko Mustafę trapią wątpliwości.

Igła wydawał się bardziej skwaszony niż zwykle. Haszek garbił się z zasępionym wyrazem twarzy, Kudłaty co chwila sprawdzał kurek rusznicy, a Rzemyk żuł coś nerwowo, mając przymknięte oczy. Być może wygrzebał sobie coś w poszyciu za dnia.

Problemem, o którym wspomniał Mustafa, był nie kto inny jak Kuloodporny Klaus. W rzeczywistości nazywał się Klaus Stauffenberg i pochodził z Bawarii, gdzie jego rodzina miała majątek niedaleko miasta Ulm. Z tego, co mi opowiadał o sobie, mając ledwie szesnaście lat, wstąpił do wojska miejscowego Hercoga i brał udział w bitwie pod Wiedniem, gdy Bawarowie bezskutecznie spróbowali wyrwać miasto z łap trzymających je miejscowych Turków. Przez następne lata jako młody oficer walczył podczas wojen konsolidacyjnych, które zakończyły się niemal całkowitym zniszczeniem muzułmańskich emiratów w Starej Rzeszy. To wtedy w trakcie oblężenia twierdzy Kufstein w Tyrolu Stauffenberg został postawiony przed plutonem egzekucyjnym. Ponoć zabił w pojedynku jakiegoś szlachetnie urodzonego głupka, który okazał się zięciem generała. Cóż, pech.

Tamtego mglistego poranka Klausa trafiło sześć kul, lecz żadna z nich nie pozbawiła go życia. Podobno sam Hercog był pod wrażeniem pokazanych mu pocisków wyjętych ze skazańca i zamienił karę śmierci na dożywotnią banicję.

Tym oto sposobem nasz drogi Klaus trafił jako najemnik do armii Szalonego Proroka, gdzie spędził szmat czasu i dorobił się rangi pułkownika ciężkiej piechoty zaciężnej. Jego ciało stało się prawdziwą mapą stoczonych w tym czasie bitew. Przy szturmie Salonik stracił mały i serdeczny palec lewej ręki, lewe oko pod Mostarem, a w drobniejszych potyczkach odłamki uszkodziły mu kolano, ucho i prawe oko. Już wiecie, skąd przydomek Kuloodporny.

To właśnie w armii Szalonego Proroka poznałem tego zażywnego Bawarczyka. Przez te kilka lat służby u Wielkiego Imama Prisztiny zwiedziliśmy z Klausem trochę Bałkanów. Normalnie robota paliła się nam w rękach, o czym świadczyły łuny pożarów, jakie zostawialiśmy po sobie od Mostaru i Siedmiogrodu aż po Teby i Korynt.

Najczęściej wpadaliśmy z wizytą do Hellady, by złupić podstępnych Hellenów. Ostatnim razem zajrzeliśmy nawet na Peloponez, gdzie dostaliśmy ciężki łomot od onych mężolubców, co się zwą Spartianami i żyją ze sobą niczym mąż z żoną. Tę opowieść zapewne już znacie.

Oj, wstyd był na cały cywilizowany świat. Święty dżihad pokonany i upokorzony przez bandę odmieńców. Staliśmy się przedmiotem kpin na wszelkich bazarach i w każdej medresie od Kabulu aż po kalifat Tuluzy. Prorok zareagował na tę hańbę w zwykły dla siebie sposób, mordując każdego, kto w jego chorej wyobraźni zdradził i przyczynił się do upokarzającej dżihad klęski. Plac przed pałacem w Prisztinie spłynął krwią naszych braci, a mury cytadeli przyozdobiły setki ludzkich głów. Czystki objęły również najemną piechotę, w której służyłem jako podkomendny Klausa. Przez te kilka straszliwych nocy i dni, gdy wyciągano ludzi z domów i koszar, a potem szlachtowano ich jak świnie, by zadowolić obłęd Proroka, na serio obawiałem się o własne życie.

To wtedy postanowiliśmy pozbyć się szaleńca. Śmiertelnie ryzykownego zadania podjął się nasz nieoceniony Kuloodporny Klaus.

Plan zamachu był równie nieskomplikowany jak krótko przycięty lont. Prorok co jakiś czas udawał się wraz ze sztabem do twierdzy zwanej Orlim Gniazdem. To tam decydowały się plany kolejnych najazdów na sąsiednie krainy. Klaus jako dowódca zaciężnej piechoty bywał regularnie na tych naradach. Orle Gniazdo znajdowało się na szczycie skalistego wzgórza, otoczonego widłami trzech górskich rzek. Właśnie na tej drodze spiskowcy zakopali kilka baryłek z prochem wraz z mechanicznym zapalnikiem, wyrobem szwabskich zegarmistrzów z Ravensburga. Na zdrowy rozum – co mogło pójść nie tak?

I rzeczywiście, wszystko układało się jak należy. Kolumna jazdy i piechota strzegąca karocy, którą podróżował Prorok, nadciągnęły zgodnie z planem. Przekroczywszy wpierw kamienny most rozpięty nad wąwozem rzeki, ruszyły mozolnie pod górę. Prosto w zasadzkę!

Eksplozja zmasakrowała setkę mężczyzn i koni, uruchomiła lawinę kamieni i błota, a także wyrzuciła w górę ważącą pół tony karocę. Na miejscu zginęli woźnice i stangreci, a także dwie nałożnice dzielące kabinę z Prorokiem.

Ja, Klaus i kilku innych spiskowców zatrzymaliśmy się na moście na moment przed eksplozją. Sukinsyn nie mógł tego przeżyć. Nie było opcji.

Wyznam szczerze, gdy zobaczyłem, jak Prorok wyczołguje się ze zgliszczy karocy cały i zdrowy, omal nie zesrałem się w spodnie. Lekko ranny trzymał w dłoni dwulufowy pistolet i ryczał na całe gardło przekleństwa i groźby. Wszyscy zdębieliśmy i tylko Klaus nie stracił zimnej krwi. Bez wahania ruszył na sukinsyna z szablą. W krwawym chaosie nikt nie zwrócił na niego uwagi, nikt nie próbował go zatrzymać. Prorok nie dał się zaskoczyć; gdy ujrzał Klausa, zrozumiał, co się wydarzyło, i wypalił do pułkownika raz za razem z luf. Pierwsza kula trafiła Klausa w pierś tuż pod sercem, druga zaś poszła górą, raniąc go w głowę. Każdego innego człowieka takie coś powaliłoby na ziemię, ale Klaus dopadł Proroka i jednym cięciem rozpłatał mu gardło. Zaraz potem nadbiegli pozostali spiskowcy, co ocaliło Klausa od śmierci z rąk rozsierdzonych janczarów.

Po śmierci tyrana w Prisztinie natychmiast wybuchły walki, w wyniku których na tron wyniesiony został przez armię generał Hasan Pasza. Nowy emir nie uczynił najmniejszej krzywdy zabójcy swego ukochanego stryja. Jak tylko Bawarczyk ozdrowiał z ran, Hasan Pasza wypłacił mu sowitą nagrodę i odesłał nad Dunaj, gdzie pułkownik miał nadzorować przygotowania do najbliższej kampanii wojennej.

Oficjalna wersja brzmiała, że to awans i wyraz szczególnych względów, jakimi emir darzy pułkownika, ale prawdziwy powód był inny. W rzeczywistości kilku przywódców albańskich klanów domagało się naszych głów i nawet ktoś nasłał skrytobójców na pułkownika, gdy ten kurował się w lazarecie. Gdyby nie fakt, że trzymałem z Mustafą straż przy starym, pewnie by teraz wąchał kwiatki od spodu.

Zrobiła się z tego straszna chryja. Klaus to nie byle kto, prawdziwa legenda pośród najemników. Omal nie doszło do walk ulicznych między zaciężną piechotą a Albańczykami i tylko bezpośrednia interwencja Hasana Paszy zapobiegła rozlewowi krwi.

Niedługo potem opuściliśmy Prisztinę i poprowadziliśmy zaciężną piechotę nad Dunaj. Upłynęło kilka miesięcy. Zamachy nie powtórzyły się i zdawało się, że cała sprawa przyschła. Zacząłem mieć nadzieję, że wszystko się ułoży. I tkwiłem w tym złudnym przekonaniu aż do teraz, gdy pułkownik wyjawił nam prawdziwy cel misji.

Hasan Pasza nie był wprawdzie równie szalonym draniem jak stryj, ale powiedzmy sobie szczerze, miał dobre powody, by chcieć pozbyć się naszej małej gromadki spiskowców. Jako władca prawowiernych nie powinien być w żaden sposób kojarzony z zamachem na poprzednika, w dodatku bliskiego krewniaka. Innym powodem była niewątpliwa popularność Klausa w wojskach zaciężnych. Ktoś tak podejrzliwy jak Hasan Pasza z pewnością zadawał sobie pytanie, komu tak naprawdę wierni są najemnicy, będący przecież najbardziej profesjonalną częścią jego wojsk.

Biorąc to wszystko pod uwagę, Hasan Pasza mógł uznać, że zniknięcie Klausa podczas wykonywania misji zwiadowczej to całkiem korzystna opcja.

Stwierdzicie pewnie, że to niesprawiedliwe, zważywszy na fakt, że to dzięki nam zdobył tron w Prisztinie. Ale czy kiedykolwiek można liczyć na wdzięczność ludzi przy władzy? Powiedzcie sami.

Nagle usłyszeliśmy ten dźwięk, długi, wibrujący i zmienny w tonacji. Jakby ktoś grał melodię na piszczałce. Z początku pomyślałem, że to kolejna sztuczka wiatru hulającego gdzieś w szparach na poddaszu, ale gdy spojrzałem na Rzemyka, wiedziałem już, że mamy kłopoty. Błogość malująca się wcześniej na jego wychudłej gębie wyparowała niczym kamfora, zastąpiona przez czujność i niepokój. Rozejrzał się jak szczur, który zwęszył niebezpieczeństwo, i poderwał na równe nogi.

– Coś się szykuje – oznajmił krótko. – Pójdę na górę i popatrzę przez okienko.

Wszyscy jak jeden mąż chwyciliśmy za broń. Nikt z nas nie podważał słów tropiciela. Rzemyk posiadał coś na kształt szóstego zmysłu, a jego przeczucia wiele razy ocaliły nam skórę. O, choćby wtedy, gdy zawaliły się tunele, które kopaliśmy pod zamkiem w Widyniu. Tylko dzięki przeczuciu Rzemyka nasza drużyna wycofała się na powierzchnię, gdy reszta kopaczy znalazła swój koniec w masowym grobie pod ziemią.

Igła dobył rapier, od którego wziął się jego przydomek. Kudłaty chwycił swój nowoczesny odtylcowy karabin, Benedikt i Mustafa stanęli przy drzwiach wiodących na majdan.

Zbliżyłem się do okna i przyłożyłem oko do wizjera umieszczonego w zawartej szczelnie okiennicy.

– Widzisz Klausa? – zapytał Mustafa.

– Nie – mruknąłem.

– Trzeba po niego iść – odezwał się Igła.

– Ja to zrobię – powiedziałem bez entuzjazmu. – Najlepiej z nas wszystkich widzę po ciemku.

Umieściłem pociski w ładownicy obrzyna i upewniłem się, że jagathan gładko wysuwa się z pochwy zawieszonej u mego biodra. Doświadczenie uczyło bowiem, że więcej ludzi ginie za przyczyną własnych drobnych zaniedbań niż wystrzelonych przez wroga kul.

Haszek odryglował drzwi i wypuścił mnie na podwórze. Szybkim krokiem ruszyłem ku wygódce mieszczącej się na skraju majdanu. Dostrzegłem, że drzwi wychodka są otwarte. Minąłem studnię i wtedy to wibrujący dźwięk urwał się jak cięty nożem.

Wyczułem, że nie jestem sam w ciemnościach. Usłyszałem cichuteńkie skrobanie po lewej i sekundę później mignęły mi dwie zgarbione sylwetki. Jeszcze nie rozpoznałem, co to za gatunek, ale raczej nie byli to ludzie.

Jedno ze stworzeń ruszyło na mnie z zaskakującą szybkością. Wypaliłem z luf prosto w chudą, bladą pierś. Stwór wrzasnął rozdzierająco i potoczył się po ziemi w plątaninie swych czterech kończyn. Nim zdołałem przypatrzeć się bliżej, co to za cholerstwo, ten drugi rozłożył błoniaste skrzydła i rzucił się na mnie z całym impetem.

To była chimera. Osobnik był szczupły, wręcz żylasty; gdy rozłożył skrzydła, wydawał się być wzrostu niskiego mężczyzny. Z powodu pustych kości, które ułatwiały latanie, ważył jakieś czterdzieści kilo. Co nie znaczy, że brakowało mu siły.

Uderzył mnie smród bijący z paszczy stwora; wykonałem unik i jednocześnie dobyłem jagathan z pochwy. Ostre zębiska kłapnęły, tnąc wyłącznie powietrze, i bestia przemknęła obok, zaczepiając tylną łapą o skraj mego płaszcza. Nim stwór obrócił się, bijąc skrzydłami, wymierzyłem sztych miecza w jego korpus. Niestety me nadzieje rozwiały się wraz z gwałtownym uderzeniem błoniastych skrzydeł, które uniosły chimerę tuż nad moją głowę.

Opadła na mnie z siłą polującego orłosępa. Odskoczyłem w bok, ale stwór wczepił się pazurami w płaszcz, choć na szczęście niezbyt mocno. Jedno z błoniastych skrzydeł uderzyło mnie w twarz. W rewanżu grzmotnąłem poczwarę kolbą obrzyna. Stwór wrzasnął z bólu, ale utrzymał się na mych plecach.

Huknął wystrzał i obryzgała mnie krew. Pazury na mym grzbiecie rozwarły się i chimera zwaliła się na ziemię. Nim zdołałem użyć miecza, Klaus dopadł szamoczącego się stwora i przebił go kilkakroć bagnetem.

– Nawet nie można się w spokoju wysrać – mruknął oskarżycielsko w stronę pary martwych chimer. – Jeszcze jednego zabiłem w sraczu.

W mroku, z kilku stron, rozbrzmiało warczenie i posykiwania. Wnioskując po hałasie, jaki robiły, mieliśmy do czynienia z watahą.

– Lepiej schrońmy się – powiedział Klaus i pokuśtykał ku karczmie.

Ruszyłem za nim, cały czas wypatrując w ciemnościach zagrożenia. Gdzieś wysoko nad naszymi głowami zatrzepotały skrzydła.

***

– Trzeba oświetlić majdan – zarządził pułkownik, gdy tylko Benedikt Haszek zaryglował za nami drzwi. – Kudłaty musi widzieć, do czego mierzy.

Kudłaty zajął już pozycję przy oknie i umieścił pocisk w komorze ładowniczej karabinu. Musicie wiedzieć, że był najlepszym strzelcem w pułku i jeśli miał dobry dzień, trafiał w cel z odległości kilkuset kroków.

Rzemyk i Igła zapalili kilka żagwi, następnie popędzili na piętro, by zrzucić je przez okno na podwórze. Po chwili na zewnątrz zrobiło się jaśniej.

– Co to, kurwa, było, tam na podwórzu? – wychrypiał Haszek, gapiąc się na krew spływającą po moim płaszczu.

– Chimery – wyjaśniłem – a przynajmniej jakaś ich tutejsza odmiana. Tędy raczej się nie przedostaną – wskazałem na drzwi i mocne okiennice – ale musimy uważać na dach, te stworzenia całkiem dobrze latają i potrafią nieźle trzymać się ścian.

Jakby na potwierdzenie mych słów od strony poddasza rozległy się szurgot i skrobanie pazurów. Niedługo później usłyszeliśmy trzask towarzyszący wyłamywaniu desek w okiennicach na piętrze. Igła i Rzemyk nie zgrywali bohaterów, zbiegli po schodach i zajęli pozycje przy najniższym stopniu.

– Dostały się na poddasze, chłopcy – zachrypiał Klaus. – Haszek, Kudłaty i ja obstawiamy okna i drzwi, pozostali mają baczenie na piętro. Zabijcie wszystko, co zlezie z góry.

Pierwszy stwór pokazał się chwilę później, ostrożnie wychylił rogaty łeb zza winkla i spojrzał na dół zza szczebli drewnianej barierki.

– Zwiadowca – szepnąłem do chłopaków.

Rzemyk poderwał rusznicę do ramienia, ale powstrzymałem go, nim pociągnął za spust. Strzał był wysoce niepewny, a te stworzenia poruszały się niezwykle szybko. Szkoda było marnować pocisk, skoro za moment miała nam się zwalić na głowy cała wataha. Rogaty łeb zniknął za załomem ściany i usłyszeliśmy szereg mlaskań, skrzeków i posykiwań. Powiem szczerze, ogarnął mnie niepokój, te stwory zdawały się porozumiewać między sobą. Chimery uchodzą za dość inteligentne, ale z czymś takim spotkałem się pierwszy raz. W Torunium, gdy służyłem jeszcze w Tropicielach Wiedźm, polowaliśmy czasem na osobniki tego gatunku. Zwykle jednak były to pojedyncze sztuki, co najwyżej pary, które zadomowiły się w mieście.

Raz na Zawrząciu byłem świadkiem, jak chimera porwała dziecko w szpony i wzbiła się z nim na trzydzieści sążni, nim dosięgły ją pociski. Na szczęście chłopczyk wpadł do Wrzącej i jeden z nakaźnych, Joseph Grosz, rzucił się wpław i odratował dzieciaka.

Okiennice w sali zadygotały w zawiasach, gdy coś walnęło w nie z dużą siłą. Zaraz potem jedna z nich pękła i zza wyłamanych deseczek wyłoniło się kosmate ramię.

Kudłaty wypalił z rusznicy prosto w stwora, kładąc go trupem. Wnętrze sali zasnuł prochowy dym. Atak z podwórza dał sygnał chimerom czekającym na piętrze. Stwory wyskoczyły chmarą zza winkla i rozproszyły się błyskawicznie na wszystkie strony. Osiem lub dziewięć osobników, nie zdołałem dokładnie policzyć, nim spadły na nas niczym polujące jastrzębie.

Mustafa uchylił się przed szponami ze zręcznością pantery i ciął tulwarem, kładąc chimerę na klepisku. Stwór próbował się jeszcze podnieść, bijąc przy tym skrzydłami, ale czarnoskóry wojownik nie dał mu żadnych szans. Przygniótł poczwarę podeszwą buciora i sekundę później rogaty łeb poturlał się pod schody.

Wypaliłem z jednej z luf w stwora, który przysiadł na belce stropowej. Sukinsyn był zwinny jak szczur, pocisk tylko wbił się w poddasze. Chimera wydała z siebie skrzek i runęła w dół, prosto na moją głowę. Wypaliłem z drugiej lufy, faszerując ją ołowiem, nim zdołała zedrzeć mi skalp. Stwór grzmotnął o klepisko w drgawkach, zaplątując się przy tym we własne skrzydła.

Kątem oka dostrzegłem, jak dwie kolejne chimery schodzą po ścianie, przyczepione do niej niczym jaszczurki. Te osobniki posiadały odwłoki jak u skorpionów, z których wystawały groźnie wyglądające kolce. Nim zdołałem ponownie nabić dwururkę, jeden z tych stworów odbił się od ściany i runął na mnie z impetem.

Wypuściłem z dłoni obrzyna i wykonując zwód, dobyłem jagathan. Niestety nie trafiłem czysto i ostrze tylko przebiło lewe, błoniaste skrzydło maszkarona, omijając żywotne organy. Stwór grzmotnął mnie drugim skrzydłem w twarz, aż pociemniało mi w oczach. Zachwiałem się i omal nie rymsnąłem na dupsko. Ratując się przed upadkiem, chwyciłem chimerę, traf chciał, za szyję, co pozwoliło mi utrzymać równowagę. Stwór cofnął się, bijąc skrzydłami, wygiął swój chitynowy odwłok. Puściłem rękojeść miecza i złapałem za ogon z kolcem, nim ten trafił mnie w twarz. Cholerstwo było czarne i lśniło od jadu, a co gorsza, zawisło tuż nad mym nosem.

Siłowaliśmy się tak, stękając i sapiąc, niczym dwoje obcych sobie ludzi, którzy spotkali się na pierwszej lekcji tańca, ale to ja trzymałem łapę na jego grdyce. Wykorzystując sposobność, zacisnąłem palce z siłą imadła. Maszkaron szarpnął się, ale równie dobrze mógł chcieć wydostać się z sideł. Dłoń, którą miażdżyłem mu krtań, stłumiła skrzek przerażenia. Wbiłem palce, z całych sił napierając na fałdy skóry i ukrytą pod nimi grdykę, a potem mocnym szarpnięciem wyrwałem ją wraz ze strzępami ścięgien.

Dygoczące truchło padło u mych nóg. Oparłem podeszwę buta o tułów stwora i uwolniłem miecz. Rozejrzałem się, szukając kolejnego ścierwa do zabicia.

W tym momencie pękła druga okiennica, ta na prawo od drzwi, i kolejny stwór błyskawicznie wskoczył na parapet, chcąc wślizgnąć się do sali. Nie wiedział jeszcze, że czeka tam na niego Kuloodporny Klaus. Pułkownik z miejsca chwycił za kościany róg wyrastający z łba poczwary, szarpnął w bok, odsłaniając kosmatą szyję, i z wprawą rzeźnika rozpłatał ją bagnetem. Kudłaty i Igła położyli trupem dwa maszkarony, a Mustafa załatwił kolejnego ze skorpionim ogonem.

Melodia piszczałki zmieniła się i pozostałe chimery zaczęły wycofywać się na poddasze. Także stwory przy oknach i drzwiach zaprzestały prób wdarcia się do wnętrza. Wkrótce usłyszałem szurgot pazurów na dachu i łopot skrzydeł.

– Vincent, słyszałeś już kiedyś taki dźwięk?

Pułkownik miał mnie za fachowca w tych sprawach. Niestety tym razem nie dane było mi błysnąć wiedzą.

– Nigdy, ale ktoś lub coś komunikuje się z nimi w ten sposób.

Klaus splunął na zalane juchą klepisko.

– Igła, Rzemyk i Haszek – wydał rozkaz – upewnijcie się, że żaden z tych stworów nie został na górze.

Wyznaczona trójka ruszyła na piętro, gdzie przetrząsnęli izby i poddasze, nie napotykając przy tym chimer. W tym czasie pozostali zabrali się do łatania wyłamanej okiennicy, a ja uprzątnąłem truchła stworów zalegające na klepisku.

Korzystając z okazji, przyjrzałem się dokładniej kolcom jadowym. Nigdy wcześniej nie widziałem czegoś takiego u tego gatunku. Wyglądało to na kolejną mutację.

Wycisnąłem kroplę z kolca na ostrze noża. Jad miał barwę miodu i całkiem przyjemnie pachniał. Byłem ciekaw, jak bardzo jest toksyczny, ale tego nie miałem jak zbadać. Odciąłem więc kolec i zawinąłem w kawałek płótna z nadzieją, że zdołam się dowiedzieć więcej, gdy dotrzemy do miasta, o którym wspomniał Klaus.

Nagle wibrująca melodia ucichła jak cięta nożem. Nadstawiłem uszu, ale słyszałem tylko wiatr hulający pod powałą.

Wyglądało na to, że jesteśmy bezpieczni. Przynajmniej na razie.

***

Gospodę opuściliśmy rankiem, gdy wiatr rozwiał mgłę, z której nocą wypadły stwory. Gościniec kręty niczym natura grzesznika wiódł naszą drużynę przez lesiste wzgórza. Po kilku godzinach jazdy ujrzeliśmy błękitną wstęgę rzeki Angres dzielącą dolinę na dwie nierówne części. Strona, po której się znajdowaliśmy, wydawała się opuszczona przez ludzi. Obserwując teren przez lunetę, wypatrzyłem kilka ruin, w których hulał wiatr.

Obszar położony za rzeką i spinającym ją kamiennym mostem przedstawiał się zgoła odmiennie. Ujrzałem tam szachownicę pól złocących się wzrastającym zbożem, pośród których pleniły się gaje pomarańczowe i cytrynowce, dalej zaś na wschodzie dostrzegłem bujne winnice.

Jakąś wiorstę za przeprawą znajdowało się miasto strzegące tego zagospodarowanego skrawka ziemi. Z daleka okolica zdawała się sielską oazą spokoju, lecz po tym, co spotkało nas nocą, mogło być to niebezpieczne złudzenie.

– Miejcie baczenie i trzymajcie palce na cynglach – oznajmił Klaus, gdy skończył wpatrywać się w lunetę.

Słońce przygrzewało mocno jak na początek pory suchej i nie forsowaliśmy koni. Most osiągnęliśmy wczesnym popołudniem. Przedostawszy się na drugi brzeg, stanęliśmy przed siedzibą tutejszego mytnika, mieszczącą się w przysadzistej kamiennej wieży.

Klaus wysupłał z trzosa kilka monet i poszedł uiścić opłatę za przejazd. Korzystając ze sposobności, urządziliśmy sobie krótki postój na posiłek i napojenie wierzchowców.

W pewnym momencie z okienka wieży wyfrunął gołąb i trzepocząc skrzydłami, uleciał w kierunku miasta. Przyjąłem za pewnik, że nim dojedziemy do Posti, będą tam już nas oczekiwać.

Od mostu do grodu wiódł szeroki i zacny gościniec. W zasięgu wzroku dostrzegłem rolników garbiących się na polach i stada wołów strzeżone przez mężczyzn w kapeluszach o szerokich rondach. Wszyscy ci ludzie mieli przy sobie broń, począwszy od zwykłych siekier czy rohatyn, aż po kusze i rusznice, ale żaden z oddziałków nie wyjechał nam naprzeciw.

Posti ulokowano na wysokim wzgórzu, przez co prezentowało się niczym korona z szarego kamienia zdobiąca nieforemną czaszkę skalnego olbrzyma. Nad spadzistymi dachami kamieniczek przyklejonych do skały wznosiły się smużki dymów. Na pierwszy rzut oka miasto wydało mi się smętnym skupiskiem kamiennych domostw otoczonych murem obronnym, wiele budowli sprawiało wrażenie podniszczonych i nie mogło tam zamieszkiwać na stałe więcej niż kilka tysięcy ludzi. Na Wołoszy takie niewielkie grody były już znaczącą siłą, szczególnie jeśli posiadały odpowiednio mocne obwarowania i podległy im obszar agrarny, dzięki któremu można było zapełnić spichlerze i ściągnąć kupców, którzy chętniej odwiedzali Naftowe Miasta położone bliżej gór.

Gdy jechaliśmy stromą kamienistą drogą w kierunku bramy osadzonej w kanciastej wieży, naliczyłem kilkanaście luf armatnich spoczywających na blankach murów i baszt. Dostrzegłem też wielu żołnierzy uzbrojonych w rusznice i kusze.

Przy zamkniętej bramie powitały nas nerwowe pokrzykiwania strażników. Klaus podjechał pod zawarte wrota i okrzyknął się, wołając oficera.

Tenże pojawił się wkrótce, błyszcząc kirysem i wypolerowanym hełmem z doczepioną czerwoną kitą. Podczas krótkiej wymiany zdań pułkownik przedstawił się i zażądał rozmowy z władyką. Oficer kazał czekać i zniknął nam z oczu.

Upłynęły dobre dwa kwadranse, nim wrota uchyliły się i wpuszczono nas do miasta. Za bramą oczekiwało nas kilkunastu strzelców i oficer w kirysie. Mężczyzna przedstawił się jako Nicolae Ciano, kapitan straży miejskiej, i poprosił, byśmy udali się z nim do pałacu władyki.

Nasza drużyna zagłębiła się w wąskie, kręte uliczki pełne schodów, krzyżujących się zaułków i placyków, na których stały kapliczki z Archaniołem Michałem depczącym smoka. Doszedłem do wniosku, że to musiał być święty patron miasta. Zważywszy na naszą nocną przygodę, tutejsi ludzie mieli spore powody do wznoszenia modłów, choć nie sądziłem, aby którakolwiek z nich została wysłuchana.

Miasto wydawało się całkiem zamożne jak na warunki i bezprawie panujące w tej części Wołoszczyzny. Mijaliśmy…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Prolog

Miłość aż po grób

Czarny Ptak

Akt I

Akt II

Akt III

Epilog

Od Autora

Kroniki Torunium 2

Rozdział I